Ένα χειροποίητο μικροσκοπικό περιοδικό γεννήθηκε μόλις, με αυτουργό τον Δημήτρη Νίκου, που δεν παύει να με εκπλήσσει με τις καινοτόμες ιδέες του αλλά και τον τρόπο υλοποίησής τους.
Έχοντας ασχοληθεί με τη λογοτεχνία, ως συγγραφέας, επιμελητής και μεταφραστής, η δίψα για δημιουργία τον οδήγησε στο παιχνίδι με ένα άλλο αγαπημένο του παιδί, τις γραφομηχανές. Συλλέκτης ο ίδιος και γνώστης αυτού του ιδιαίτερου μηχανικού μέσου παραγωγής γραπτού λόγου, το γόνιμο μυαλό του συνέλαβε την ιδέα της δημιουργίας ενός διαφορετικού περιοδικού, το οποίο βάπτισε GRAFΩ.
Κρατώντας στα χέρια μου
το πιλοτικό τεύχος, το πρώτο που παρατηρώ είναι η σελίδα Α3 διπλωμένη όμορφα σε
έξι μεγάλα και έξι μικρά κομμάτια. Το βλέμμα μου δεν μπορεί να αφήσει αυτό τον
ασπρόμαυρο πίνακα στοιχείων, που ήρθε να μου θυμίσει ότι η γραφομηχανή ποτέ δεν θα χάσει
τη γοητεία της, αξία ανεκτίμητη σαν τις παλιές ασπρόμαυρες ταινίες.
Μικρό λοιπόν, αλλά
χορταστικό αυτό το μίνι περιοδικό λόγου και τέχνης που δεν περιορίζεται σε
ελληνικά κείμενα, αλλά φιλοξενεί αγγλικά και γαλλικά επίσης. Θα σταθώ ιδιαίτερα
στο “λυκόφως των λέξεων”, όπου ο Δημήτρης Νίκου με τον μαγικό τρόπο που
εκφράζεται, δίνει μέσα από μια ιεροτελεστία τέλους, μια χαραμάδα ελπίδας. Όπως επίσης
και στο “οι γάτες της Αθήνας”, πολύ αγαπημένο μου, αγαπησιάρικο και τρυφερό, που
και πάλι δίνει ζωή και συναίσθημα στην πεζή καθημερινότητα μιας πόλης που
προσωπικά μου γίνεται όλο και πιο ξένη.
Ποιήματα, πεζοποιήματα, ένας
μύθος, μικρά πεζά, που άλλοτε σε παίρνουν από το χέρι, άλλοτε σε στραπατσάρουν,
σαν να σου δίνουν μια γροθιά καταπρόσωπο, όπως αυτό “το κρυφό και το άγνωστο” του
Χρήστου Κουλαξίζη, όπου ο δημιουργός του με το ιδιαίτερο ύφος του καυτηριάζει τον
άνθρωπο που κατάντησε ανθρωπάκι.
Και για το τέλος, το ποίημα
του Noam
Assayag
“machine a écrin” όπου ο δημιουργός του παίζει με ομόηχες γαλλικές λέξεις για να τονίσει την
αξία του κόσμου που δημιουργεί μια γραφομηχανή έναντι του κοινότυπου εικονικού
στερεώματος του σήμερα.
0 Σχόλια